De klacht betreft de taxatie van de – toenmalige - woning van klager. Klager voert aan dat de taxatie-opdracht feitelijk niet door klager maar door de tussenpersoon is verstrekt, waardoor een schijn van belangenverstrengeling is ontstaan en de vereiste onafhankelijkheid ontbreekt. Daarnaast voert klager aan dat de taxateur de juridische status van de woning onjuist beoordeeld heeft, hij relevante, actuele referentiewoningen heeft genegeerd zonder motivering terwijl minder representatieve, oudere transacties wel zijn gebruikt, de vastgestelde waarde substantieel afwijkt van de modelwaarden zonder nadere onderbouwing, en duurzame investeringen (zonnepanelen, vernieuwde WTW) niet zijn meegenomen in de waardering. Als gevolg hiervan is volgens klager een te lage waarde bepaald, waardoor klager zegt te zijn benadeeld.
Het tuchtcollege overweegt dat de taxateur de woning heeft opgenomen, zijn bevindingen heeft verwerkt in een volledig taxatierapport en een geschatte waarde heeft bepaald, onder meer onderbouwd met referenties. De keuze van de referentiepanden, het duiden van de verschillen tussen de objecten en het inschatten van het effect op de marktwaarde ervan behoort tot het wezen van de taxatie, waarbij de Register-Taxateur een behoorlijke mate van vrijheid heeft. De regels schrijven niet voor dat de Register-Taxateur moet onderbouwen welke referentiepanden hij niet geschikt acht en waarom.
Dat de taxateur zich zou hebben laten beïnvloeden door de adviseur/makelaar van klager – zoals klager stelt - heeft klager niet met feiten of omstandigheden onderbouwd. Ter zitting is verder komen vast te staan dat de taxateur de duurzaamheidsinvesteringen wel degelijk in zijn rapport heeft vermeld en heeft meegenomen in de waardering. Het tuchtcollege overweegt dat het adviseren over het aanvragen van een – nieuw – energielabel niet aan de taxateur is en deze bij zijn waardering gebruik dient te maken van het meest recente beschikbare energielabel.
Tenslotte is het tuchtcollege het met klager eens dat de taxateur de aanbiedingsverplichting in het rapport op had moeten nemen en hierbij had moeten aangeven dat de aanbiedingsverplichting niet langer een rol speelde. De taxateur heeft dit ook erkend, maar van klachtwaardig gedrag waarvoor de taxateur een tuchtrechtelijk verwijt kan worden gemaakt is het tuchtcollege niet gebleken. Dat een taxatierapport achteraf op enig punt beter had gekund, betekent nog niet dat sprake is geweest van tuchtrechtelijke verwijtbaarheid.
De klacht is ongegrond.
